Zaśpiewaj dla mnie... SS HG

W sobotę rano Hermiona wstała dość wcześnie i wzięła prysznic. Zdecydowała się włożyć krótką i przewiewną sukienkę, aby cieszyć się ostatnimi ciepłymi dniami przemijającego lata. Wyszła z pokoju i natknęła się na Draco, który siedział na kanapie i patrzył w dal niewidzącymi oczyma. Podeszła do niego i usiadła naprzeciwko. Zamiarem Hermiony Granger było poznać jego głęboko skrywaną tajemnicę.

- Witaj, Malfoy.

- Cześć, Granger. – Odpowiedział głosem pozbawionym emocji.

- Jak się dziś czujesz?

- A z jakiego to powodu się o mnie martwisz? – Zdziwił się, jednocześnie bacznie przyglądając się jej ubraniu.

- A dlaczego nie/

- Ponieważ jestem Ślizgonem i synem Śmierciożercę, który czerpał przyjemność z zabijania ludzi.

- Twój ojciec rzeczywiście był taki, ale ty jesteś tylko jego synem, a nie nim. No chyba, że reinkarnował się w ciebie. – Dorzuciła z uśmiechem. - Poza tym myślę, że można zmienić się w każdym dowolnym momencie naszego życia, nawet jeśli nasz ojciec był jednym z największych morderców, jakich nosiła ziemia. Jednak według najnowszych wieści, już nie żyje, a ty możesz zacząć nowe życie, jeśli tylko tego chcesz. Napisz swoją własną historię i wymarz złe wspomnienia, które pozostawił twój ojciec. Możesz jeszcze wybielić nazwisko „Malfoy”.

- Dlaczego ze mną o tym rozmawiasz? – Zapytał z zaskoczonym wyrazem twarzy.

- Ponieważ widzę, że nie jesteś szczęśliwy i coś cię gnębi. Jeśli chciałbyś kiedykolwiek pogadać, to ja zawsze jestem gotowa cię wysłuchać.

- Nawet pomimo tego, że jestem brudną fretką i czerpałem przyjemność z dręczenia ciebie i twoich przyjaciół od chwili przyjazdu do Hogwartu? Traktowałem cię gorzej niż źle.

- Masz rację, ale, jak już mówiłam, każdy może się zmienić. Myślę, ze można być dobrym człowiekiem, nawet jeśli się było brudną fretką. Wystarczy, że jest się otoczonym przez dobrych ludzi.

- Jesteś gotowa mi wybaczyć moje zachowanie przez ostatnie sześć lat?

- Nie mogę obiecać, że zapomnę wszystko, co mi zrobiłeś przez te lata, ale możemy spróbować zostawić przeszłość i zaczniesz wszystko od nowa, z czystą kartą. – Odpowiedziała szczerze.

- I myślisz, że możemy… zostać przyjaciółmi? – Spytał niepewnie.

- Dlaczego nie? – Powiedziała z uśmiechem. – Wobec tego możesz mi powiedzieć, co cię gnębi. Zmieniłeś się po zakończeniu wojny i wszyscy to dostrzegli.

- Przez ostatnie sześć lat nie byłem sobą, tak właściwie to przez ostatnie siedemnaście. Od dnia narodzin ojciec wychowywał mnie w tradycji Malfoy’ów, w przesadnym poszanowaniu czystej krwi i w nienawiści do szlam. Powtarzał mi wciąż, że czarodzieje czystej krwi są dużo mądrzejsi i potężniejsi. Wierzyłem w to do jedenastego roku życia. Kiedy jednak przyjechałem do Hogwartu, zauważyłem, że potomkowie rodzin czystej krwi są w mniejszości i to wcale nie oni są najinteligentniejsi i najbardziej potężni. Spójrz na siebie, pochodzisz z mugolskiej rodziny, a jesteś dużo mądrzejsza i potężniejsza ode mnie. Co więcej, jesteś najmądrzejszym uczniem Hogwartu od dwudziestu lat, czyli od czasu, gdy szkołę skończył mój ojciec chrzestny.

- Doprawdy? – Zdziwiła się.

- Tak. Powiedział mi, ze przed tobą równie inteligentni byli James Potter, Syriusz Black, Remus Lupin, Lily Evans i on sam. Widzisz sama, że mojego ojca wcale nie było wśród najlepszych. Och, chciałbym być traktowany tak, jak ja przez ostatnie sześć lat traktowałem wszystkich czarodziejów , którzy nie są czystej krwi.

- Chciałabym wiedzieć, co spowodowało tę zmianę? – Zapytała, zaskoczona nieco tym nagłym wyznaniem.

- Kiedy wracałem z Hogwartu w zeszłym roku, to moja matka odebrała mnie z dworca. Powiedziała, ze ojciec jest na misji. Kiedy dotarliśmy do rodzinnej posiadłości, Malfoy Manor, matka wytłumaczyła mi wszystko. Wpływ ojca i zła, które wyrządził, na nas dwoje.

Zrozumiałem dlaczego mama tak chciała, żebym został w Hogwarcie. To wszystko dlatego, że nie byłem taki jak ojciec i że żyłem wśród dzieci, których rodzice byli Mugolami. Przypomniałem sobie mój powrót do domu po naszym pierwszym roku tutaj. Zacząłem mówić o życiu w zamku i, szczególnie dużo, o dzieciach mugolskiego pochodzenia. Mój ojciec wpadł we wściekłość. Dostałem pięć dni szlabanu, bo powiedziałem, że niektóre z tych dzieci są genialne i potężne, tak jak na przykład ty. Kiedy matka próbowała mnie obronić, rzucił na nią Crucio.

- Twój ojciec rzucił Cruciatusa na własną żonę? – Spytała na wpół zdziwiona Hermiona.

- Och wiesz, u Malfoy’ów ważne jest tylko aby kobieta urodziła dziedzica i żeby była ślepo posłuszna. Dopiero teraz moja mama naprawdę żyje. Kiedy mi o tym wszystkim powiedziała, nie chciałem uwierzyć i nazwałem ją oszustką. Powiedziała wtedy, ze jeśli chcę to sprawdzić, wystarczy spytać mojego ojca chrzestnego lub poprosić go o pokazanie wspomnień.

- I zrobiłeś jak ci powiedziała?

- Nie, przynajmniej nie tego dnia. Dwa dni później wrócił mój ojciec. Nie był zadowolony z moich wyników i z misji którą polecił mi wypełnić. Moja matka kolejny raz próbowała mnie ochronić i dostała trzema Cruciatusami. To wtedy zacząłem mieć wątpliwości. Mój ojciec teleportował się odpowiadając na wezwanie Voldemorta. Ponieważ moja matka była słaba, łatwo wniknąłem do jej umysłu. I to w końcu pozwoliło mi zrozumieć, że moja matka nie kłamie. Zaopiekowałem się nią i oboje zdecydowaliśmy się na odgrywanie podwójnej roli. W stosunku do ojca mieliśmy zachowywać się jak do tej pory, ale w dniu bitwy postanowiliśmy opowiedzieć się po stronie Dumbledore’a. I…

- I tak się stało, że uratowałeś mi życie, przybywając w odpowiednim momencie. – Dokończyła za niego zdanie.

- Tak. I nie możesz sobie nawet wyobrazić, jaką poczułem ulgę, kiedy mój ojciec został zabity przez któregoś z aurorów. Moja matka i ja w końcu byliśmy wolni. Severus się nami zaopiekował i pomógł nam się przeprowadzić do swojego domu.

- Mieszkacie u Snape’a?

- On ma posiadłość na wsi. Jest przepiękna! Moja matka mieszka tam, podczas gdy mój ojciec chrzestny jest tutaj. Ona próbuje sprzedać naszą rezydencję i kupić jakiś mały dom w Londynie lub okolicy.

- To z pewnością pomoże jej się zmienić.

- Tak, potrzebowała tego. No, teraz już wiesz wszystko.

- Nie spodziewałam się tego. Dziękuję ci za rozmowę i zaufanie. Powiedz mi jeszcze, czy Zabini był w takiej samej sytuacji, jak ty?

- Tak, rozmawiałem z nim o tym wczorajszego wieczoru. A ty skąd o tym wiesz? – Zdziwił się.

- Moja kobieca intuicja. – Powiedziała z szerokim uśmiechem, widząc jednak powątpiewanie na twarzy Draco, dodała:

- Tak na serio, to widziałam po prostu, że dziwnie się zachowywał.

- Ach tak. Więc jak będzie? Zostaniemy przyjaciółmi? – Spytał z nadzieją w głosie.

- Oświadczam, że wojna pomiędzy Draco Malfoy’em a Hermioną Granger została dziś definitywnie zakończona i zaczyna się tworzyć między nimi nić przyjaźni.

Zaśmiał się i chwycił ją w ramiona. Tak dobrze było mieć nowego przyjaciela. Po tym incydencie udali się oboje do Wielkiej Sali na śniadanie. Przy stołach było niemal pusto. Przy tym dla nauczycieli siedział jedynie Dumbledore w towarzystwie McGonagall. Dyrektor uśmiechnął się nieznacznie, kiedy zobaczył dwoje prefektów naczelnych wchodzących razem do sali i rozmawiających normalnie. Zauważyła to oczywiście Minerwa.

- Co się stało, Albusie?

- Cóż, wydaje mi się, że nasi naczelni prefekci zawarli pokój i zostali przyjaciółmi.

- Przyjaciółmi? – Powtórzyła nieco oszołomiona. – Jesteś pewien?

- Jak najbardziej.

- Gryfon i Ślizgon przyjaciółmi. To pierwszy taki przypadek w historii.

- Niezupełnie. To stało się już nieco ponad dwadzieścia lat temu. Jednak ten odwieczny spór między tymi dwoma Domami trwa już dostatecznie długo, a oni oboje mogą na zawsze zmienić historię Hogwartu i wykorzenić nienawiść z wielu umysłów.

- Któż taki? – Zainteresowała się osoba, która właśnie podeszła do stołu.

Odwrócili się i zobaczyli Severusa Snape’a. Zajął miejsce obok Albusa i zaczął się obsługiwać.

- Wracając do pytania, kto może zmienić historię Hogwartu?

- Hermiona Granger i Draco Malfoy.

- A w jaki sposób zamierzają to zrobić?

- Według Albusa, tych dwoje zawarło pokój i zostało przyjaciółmi. Jesteś skłonny w to uwierzyć?

Severus podniósł głowę, żeby zaobserwować zachowanie swojego chrześniaka i Hermiony. Zauważył zmianę w zachowaniu obojga, lecz przede wszystkim zmianę w wyrazie oczu Malfoy’a. Tak, Albus mógł mieć rację i to co się stało, miało na Dracona bardzo dobry wpływ.